میناب؛ افشاگر ماهیت ساکنان جزیره اپستین

مدرسه شجره طیبه میناب

🔴 آنچه در میناب، مدرسه شجره طیبه و مزار شهدای آن می‌بینیم، سراسر حماسه و مقاومت است؛ روایت ایستادگی مردمانی که درد را به صبر و امید پیوند زده‌اند. مادران و پدرانی داغ‌دار اما استوار، همچون نخل‌های جنوب، با دل‌هایی بزرگ به وسعت خلیج همیشه فارس ایستاده‌اند. در میان نگاه‌هایشان، هم اندوه هست و هم امید؛ هم داغ است و هم اراده‌ای برای ادامه راه. دفاع از کشور و ایستادن در برابر متجاوز، حرف مشترک دل‌هایشان است.

مدرسه شجره طیبه میناب

دیگر نمی‌توان مقاومت را به یک شهر یا یک نقطه محدود کرد. اگر روزی خرمشهر و خوزستان عزیز نماد ایستادگی بودند، امروز میناب، بوموسی، قشم، تبریز، شیراز، تهران و همه‌جای ایران، یک‌صدا از مقاومت سخن می‌گویند؛ گویی تمام این سرزمین، یک پیکر واحد شده است.

🔴 در آستانه چهلم شهدای آغاز این تجاوز، بیش از هر چیز به کودکان و نوجوانانی فکر می‌کنم که بی‌گناه پر کشیدند. آن‌ها فقط قربانی نبودند؛ سند زنده‌ای از مظلومیت این ملت بودند. خون پاکشان، بی‌صدا اما رسا، پرده از چهره واقعی ساکنان جزیره اپستین برداشت.

🔴 رسانه‌های به‌ظاهر فارسی‌زبانی که با پول کشورهای عربیِ حامی جنگ‌طلبی می‌کوشند این حقیقت را کمرنگ کنند، خوب می‌دانند که بعضی واقعیت‌ها از حافظه تاریخ پاک نمی‌شوند؛ همان‌طور که نام و یاد حسین‌بن‌علی (ع) و نوزاد شش‌ماهه‌اش هرگز خاموش نشد، یاد این شهیدان نیز هیچ‌گاه از ذهن و تاریخ این سرزمین خاموش نخواهد شد. تا نام ایران هست، یاد و نام این عزیزان و همه قهرمانان دفاع از ایران‌زمین (از رهبر شهید تا فرماندهان و مدافعان گمنامش و ملتی که پای دفاع از آن ایستاد) در این تجاوز آشکار ماندگار خواهد بود.

🔴 خون به ناحق ریخته‌شده این کودکان، تلنگری است به وجدان‌های خفته؛ زخمی است که بی‌پاسخ نمی‌ماند. تاریخ بارها نشان داده است که در نهایت، این خون است که بر شمشیر پیروز می‌شود.

🔴 آرزو می‌کنم روزی که وقایع را مرور می‌کنیم، شرمنده این خون‌های پاک نباشیم و بتوانیم، هرچند اندک، سفیران این مسیر روشن باشیم.

ان‌شاءالله